Leuke Jazz nummers ...

[BassAgent]

Het is geen golfbroek, ja

Er zijn nogal wat dingen waar ik me aan stoor als het gaat om jazzmuziek en jazzmuzikanten... Onder andere het eeuwige ge-dzjing dzjingedzjing ben ik echt goed beu en veel mensen lijken niet meer te kunnen dan dat en noemen zichzelf dan jazzmuzikanten. Verder vind ik het echt een achterlijk idee dat jazzmuziek beter zou zijn dan andere stijlen. Technisch zo nu en dan uitdagender, dat zeker (maar denk aan prog, mathmetal en soul/funk en kom dan nog eens praten) maar béter? Donder op. Er is niet zoiets als een stijl die per definitie beter is dan de andere. Ik heb héle goeie popmuziek en zelfs nederpop gehoord en héle slechte jazz...

Verder vind ik dat sommige jazzmusici de hemel in geprezen worden omdat ze met die-en-die gespeeld hebben, maar als je objectief gaat kijken blijkt nogal eens dat het eigenlijk gewoon geen goeie muzikanten zijn. Maar omdat ze met Chet, Miles of Coltrane gespeeld hebben móeten het wel goeie gasten zijn. Dat gebeurt in popmuziek ook wel hoor, maar in jazz is het vaak nog extremer.

Wat ik nog het ergste vind is dat als ik zeg dat ik een bepaalde stijl/muzikant/plaat niet goed vind, ik ófwel het verwijt krijg dat ik dat niet mag vinden omdat het een classic of legendarische muzikant is, ófwel krijg je de klassieker "doe het zelf beter dan" voor je kiezen. Ja, zo kun je elk gesprek over muziek wel kapotmaken.

Het komt er dus eigenlijk op neer dat ik op zich niet zo heel veel tegen jazzmuziek an sich heb, maar veel meer met de mensen die ermee te maken hebben..

EDIT: Shit, ik had me zo voorgenomen niet weer een verhaal af te steken over de nadelen van jazzmuziek Ik ga wel in een stil hoekje Nick Drake luisteren

[Angelo]

[rich13]

Ach, Hidde, je hebt gewoon de blues...........

[heskez]

@Hidde: Last van oud zeer?

Ontopic:
+1 voor de realbook! met een beetje googlelen met je die wel te pakken zien te krijgen.
Het is erg handig als je straks die schema's kunt lezen, dat kan je helpen bij het meespelen met een jazz nummer.
Hoe ik het doe, als ik een onbekend jazznummer voor mijn kiezen krijg:
Eerst het schema lezen, weten welke akkoorden er worden gespeeld zodat ik de grondtonen weet en de overgangen kan plaatsen. Bij eerste keer meepspelen pak ik alleen de grondnoten om een idee te krijgen. Vervolgens speel ik alles in 2en, dat wil zeggen grondtoon en kwint. Daarna alles in 3en, grondtoon, terts kwint. Als je die zo'n beetje hebt uitgedokterd kun je proberen wat lei-tonen tussen ters en kwint te pakken bijvoorbeeld, dat lijkt al wat meer op "walken" En dan steeds verder uitbreiden. Een goeie docent zou je hierin kunnen begeleiden als je er zelf niet uitkomt.
Soms heeft een bepaald nummer niet veel meer nodig dan alleen een grondtoon en een kwint, dat komt ook nog wel eens voor.
Succes

[gasbitarist]

Als je écht jazz wil gaan spelen moet je walking bass leren spelen, heb ik een goed boek voor.

Bestaan daar boeken over?

bijvoorbeeld

[rich13]

[WouterTron]

Het hele verhaal van jazz vs. niet-jazz kan worden opgesomt in Wouter's First Theorem of Jazz:

Het muzikale inzicht van de jazz-muzikant is direct proportioneel aan de lelijkheid van zijn trui.

Ter demonstratie presenteer ik hier de volgende twee items:

Item 1

Link


Item 2

Link


Nu kan men ook over de kledingstijl in item 2 het nodige negatieve zeggen, maar het verschil blijft dat het tenue van Zakk Wylde in ieder geval in bepaalde subculturen geldt als acceptabel, zelfs preferabel; bij de trui van Pat Martino is het moeilijk voor te stellen dat deze in wat voor omgeving dan ook (andere planeten daargelaten) positief gewaardeerd zou worden. Aan de andere kant moet worden toegegeven dat Martino meer kaas lijkt te hebben gegeten van gitaarspelen als geheel.

De lezer vraagt zich op dit moment waarschijnlijk af wat truien met muziek te maken hebben. Het antwoord op die vraag is natuurlijk: niet zoveel. Hoe passen we Wouter's Theorem dan toe op onze dagelijkse beslissingen over muziek en in de context van muziek? M.a.w.: hoe kan de trui (en daarmee het Theorem) bruikbare voorspellingen genereren?

Truiselectie is een uitdrukking van opvattingen over stijl en smaak die in het individu schuilgaan. Het uiterlijk van de trui zegt daarom veel over de persoon in de trui. Het is niet mijn bedoeling vooroordelen of oppervlakkigheid in de hand werken, door te beweren dat men voor het bepalen van iemand's karakter alleen op de trui af moet gaan. De drager van een lelijke trui hoeft natuurlijk geen slecht mens te zijn. Echter moet men bij de overschrijding van een bepaalde truilelijkheidsondergrens ((laten we zeggen: met één à twee Weber-fracties) wel rekenen op een merkbaar gebrek aan stijl bij de drager, wat doorwerkt als een zekere onaangepastheid aan de maatschappij als geheel. De muziek die deze stijlonderbedeelden produceren zal daardoor voor menig weldenkend individu weinig aanknopingspunten hebben.

Het is belangrijk om de lezer te wijzen op een belangrijke uitzondering op Wouter's Theorem, nl: truiselectie a matre (in lecto collocatus), ofwel "het uitkiezen van de trui door de moeder (aldanniet 's ochtends klaargelegd op het bed)". Dit verstoort natuurlijk de cognitieve beginrelatie tussen trui en muzikant. Een psycho-analytische benadering kan hier echter uitkomst bieden.

Men mag aannemen dat de moeder die truien klaarlegt voor haar kind een toegewijde, mogelijk dominante moeder is. Om die reden mag men daarom uitgaan van een zekere assimilatie van de ideeën, overtuigingen en dus de smaak van de moeder, door het kind. Deze assimilatie wordt alleen maar sterker naarmate de tijd vordert en als zij de truien voorbij de leeftijd van 13 nog steeds voor het kind klaarlegt, zal er zelfs een exponentiële verhouding ontstaan in de correlatie tussen truiselectie a matre en kopieergedrag door het kind.

Ik kan hierover natuurlijk nog vele uren doorzagen, maar als ik alles al op internet zet, koopt straks niemand meer mijn boek. Ik houd het daarom hierbij, voor vragen ben ik bereikbaar via e-mail en PB.

[dr. Bassvibes]

[Jeroen.D]

Hoi allemaal,

Net terug van een deugddoende vakantie en lees net de leuke reacties en discussies over en op mijn vraag.
Alvast bedankt aan jullie allemaal voor jullie inbreng. Ik heb nu meer dan voldoende stof om over na te denken, te oefenen en om me mee te amuseren.

Verder toch nog even melden dat ik genoten heb van de 'Wouter' s First Theorem of Jazz'

Dank en groetjes,

Jeroen

[Didi]

Ook net terug van vakantie kan ik je nog een paar jazznummers tippen die redelijk makkelijk te spelen zijn :

-Stolen Moments ( minor-blues)
-Lady Bird
-Cantaloupe Island
-Autumn Leaves
-Freddie Freeloader
-Nardis
-Take the A-train
-All Blues

Je zou op internet kunnen speuren naar CD's van Jamie Aebersold. Hij heeft ruim honderd CD's uitgebracht waarbij de partituren/schema's zijn bijgesloten van al die standards. De baslijnen zitten meestal op 1 stereokanaal zodat je die eventueel kunt uitzetten om dan zelf mee te spelen.
En dan natuurlijk de Realbooks inderdaad. De sixth edition is in bassleutel geschreven.

[heskez]

-Nardis

Hoe konden we die vergeten?

[Roman-Emperor]

Ik heb het bassen geoefend op de nummers die ik op piano speel eigenlijk alleen maar blues en jazz, van die nummers zoals
- Careless Love
- Blue Monk
- Bag's Groove
- Don't get around much anymore
- St. Louis blues
- Got my Mojo workin'
- Blueberry Hill

[johnbob]

Het is geen golfbroek, ja

Er zijn nogal wat dingen waar ik me aan stoor als het gaat om jazzmuziek en jazzmuzikanten... Onder andere het eeuwige ge-dzjing dzjingedzjing ben ik echt goed beu en veel mensen lijken niet meer te kunnen dan dat en noemen zichzelf dan jazzmuzikanten. Verder vind ik het echt een achterlijk idee dat jazzmuziek beter zou zijn dan andere stijlen. Technisch zo nu en dan uitdagender, dat zeker (maar denk aan prog, mathmetal en soul/funk en kom dan nog eens praten) maar béter? Donder op. Er is niet zoiets als een stijl die per definitie beter is dan de andere. Ik heb héle goeie popmuziek en zelfs nederpop gehoord en héle slechte jazz...

Verder vind ik dat sommige jazzmusici de hemel in geprezen worden omdat ze met die-en-die gespeeld hebben, maar als je objectief gaat kijken blijkt nogal eens dat het eigenlijk gewoon geen goeie muzikanten zijn. Maar omdat ze met Chet, Miles of Coltrane gespeeld hebben móeten het wel goeie gasten zijn. Dat gebeurt in popmuziek ook wel hoor, maar in jazz is het vaak nog extremer.

Wat ik nog het ergste vind is dat als ik zeg dat ik een bepaalde stijl/muzikant/plaat niet goed vind, ik ófwel het verwijt krijg dat ik dat niet mag vinden omdat het een classic of legendarische muzikant is, ófwel krijg je de klassieker "doe het zelf beter dan" voor je kiezen. Ja, zo kun je elk gesprek over muziek wel kapotmaken.

Het komt er dus eigenlijk op neer dat ik op zich niet zo heel veel tegen jazzmuziek an sich heb, maar veel meer met de mensen die ermee te maken hebben..

Mee eens

Een van mijn favorite bands indertijd, Geniale composities en mooie baspartijen ook al zijn ze vaak synth.
Hier heb ik veel van geleerd.

http://www.youtube.com/watch?v=BU4H87kjl90
http://www.youtube.com/watch?v=Ocsob26c ... re=related
http://www.youtube.com/watch?v=2DxnCiwL ... re=related
http://www.youtube.com/watch?v=DLAFQwIy ... re=related

[Rody]

Deze is heel handig voor beginners! http://www.shermusic.com/new/1883217156.shtml

Eenvoudige schema's zodat je niet om de halve maat van akkoord moet veranderen én telkens een voorbeeldbaslijn zodat je een concreet vertrekpunt hebt.